Metoda psychoonkologiczna Carla Simontona

Program Simontona to program psychoterapii przeznaczony dla osób dotkniętych chorobą nowotworową ich najbliższych, oraz osób zawodowo zajmujących się pomaganiem chorym. Cel Programu to poprawa jakości życia i funkcjonowania emocjonalnego, oraz wzrost zaangażowania w proces leczenia. Jest to program o udokumentowanej skuteczności z powodzeniem stosowany w liczących się ośrodkach onkologicznych na całym świecie. Program ten od 30 lat pomaga pacjentom z rozpoznaniem choroby nowotworowej i ich bliskim.

Program Simontona uważany jest sprawdzony model interwencji psychoterapeutycznej w pracy z osobami z chorobą nowotworową i ich bliskimi z powodzeniem stosowany w liczących się ośrodkach onkologicznych na całym świecie.

Naukową podstawą Programu są odkrycia związków pomiędzy stanem psychicznym człowieka a mobilizacją sił obronnych jego organizmu. Praktycznie rzecz biorąc, od samego urodzenia nasze komórki odpornościowe mają zdolność do rozpoznawania, niszczenia i usuwania z organizmu komórek nowotworowych. Aktywność tych komórek i innych mechanizmów zdrowienia podlega kontroli mózgu za pomocą połączeń nerwowych oraz wydzielania hormonów, neuropeptydów i innych substancji. Te wszystkie mechanizmy działają niezależnie od tego, czy sobie zdajemy sprawę, czy nie. Cała sztuka pomagania sobie w procesie zdrowienia polega właśnie na tym, żeby im nie przeszkadzać przez chroniczne utrzymywanie się w stresie i negatywnych uczuciach. Im więcej w życiu człowieka jest spokoju, radości poczucia sensu i głębokiego spełnienia, tym lepiej działają wewnętrzne siły zdrowienia.

Celem programu jest nauczenie pacjentów umiejętności zmniejszania poziomu życiowego stresu dzięki zastosowaniu metod :

  • radzenia sobie z bólem i objawami ubocznymi leczenia
  • wykorzystywania siły własnego umysłu i wyobrażni dla własnego dobra,
  • efektywnego radzenia sobie z kryzysem emocjonalnym,
  • pracy nad sferą duchową,
  • radzenia sobie z lękiem, zamartwianiem, poczucie krzywdy, złością i poczuciem winy,
  • odkrywania znaczenia choroby,
  • integrowania kwestii życia i śmierci,
  • komunikowania się pomiędzy osobami chorującymi a wspierającymi,
  • wzmacniania i utrzymywania nadziei,
  • tworzeniu planu zdrowienia

Metoda Simontona składa się z 6 stref (behawioralnej, poznawczej, emocjonalnej, duchowej, społeczno-rodzinnej, fizycznej) z których każda złożona jest z kilku płaszczyzn składających się na całościowy program samopomocy emocjonalnej zarówno dla osób wspierających jak i samych chorych na nowotwory. Program odnosi się do wszystkich podstawowych sfer życia. W Programie Simontona stosuje się w sposób wzajemnie uzupełniający następujące modalności: terapię indywidualną, terapia grupową, terapię rodzinną, edukację o nowotworach złośliwych, układzie odpornościowym, emocjach i samo-pomocy.

Pod koniec lat sześćdziesiątych Simonton zauważył, że chorzy na raka nie współpracowali z nowym i obiecującym programem radioterapeutycznym. Analizy pokazały, że w dużej mierze przyczyną braku współpracy z zalecanym programem było permanentne poczucie beznadziei. Gdy Simonton zgłębił się w sposoby radzenia sobie z poczuciem beznadziei, zaadoptował wyobraźnię jako metodę motywacyjną stosowaną w zarządzaniu i biznesie. Zastosowanie wyobraźni u swojego pierwszego pacjenta z bardzo zaawansowanym rakiem krtani, dało oszałamiające rezultaty-nowotwór złośliwy cofnął się w bardzo krótkim czasie, a pacjent nie miał nawet najmniejszych objawów ubocznych naświetlań i powrócił do pełnego zdrowia.

Skuteczność: pacjenci, którzy oprócz klasycznego leczenia medycznego uczestniczyli w psychoterapii, średnio żyli ok.2 razy dłużej, większy był wśród nich odsetek całkowitych wyzdrowień, mieli lepszą jakość życia, a jeśli umierali, to mieli lepszą jakość umierania.

Reklamy